Вт05222018

"Я пазнаю яе па кроках у калідоры...": гісторыя аб самай удзячнай пацыентцы і самым блізкім чалавеку, доктары

качанНа сацыяльным ложку ў Беліцкай участковай бальніцы не адзін год жыве Ірына Іванаўна Дайлідка. Нестарая яшчэ жанчына, якую напаткала і адабрала ногі цяжкая хвароба, цукровы дыябет. Жанчына без ног, але не без душы – тонкай, чулай і добрай. Душы не толькі сваёй палаты, але і цэлай бальніцы. Колькі лістоў напісала яна нам у рэдакцыю, і ні адной скаргі на жыццё, а толькі падзякі, толькі пазітыў! І ў кожным з лістоў згадваўся, бадай, самы блізкі чалавек – доктар, Люцыя Сцяпанаўна Качан. Колькі эпітэтаў падабрала жанчына ў яе адрас, колькі шчырых слоў!.. Нарэшце, нам патрэбна было пазнаёміцца і з легендарным доктарам, і з самай удзячнай пацыенткай.

Лёгкі макіяж на твары, акуратная стрыжка, пах парфюму, элегантная кофтачка, спадніца... А яшчэ – добразычлівасць на твары, усмешка. “Я заўсёды такая, – з годнасцю тлумачыць, убачыўшы маё здзіўленне, Ірына Іванаўна. – А як жа інакш – доктара сустракаць?!”

– Я пазнаю яе ўжо па кроках у калідоры, – кажа Ірына Дайлідка. – Рыхтую сваё “Прывітанне, доктар!” Яна ніколі не бывае ў дрэнным настроі. Усміхнецца, падбадзёрыць. Пагаворыш з ёю – і на душы хораша і спакойна.

…Колькі такіх, як Ірына Дайлідка, пацыентаў прайшло праз рукі Люцыі Качан! Колькіх выратавала ад хвароб, колькім вярнула надзею і любоў да жыцця!.. Пачынаючы з 1973-га, калі пасля заканчэння Гродзенскага медінстытута была накіравана на працу ў Парэчскую бальніцу. І пазней, калі ў 1988-м перайшла ў Беліцкую бальніцу.

Сама – карэнная жыхарка Беліцы, глыбока ўлюбёная ў свой прыгожы, аздоблены блакітнай стужкай Нёмана край. “Тут і лес, і луг, і рака, тут усё для душы!” – не хавае пачуццяў Люцыя Сцяпанаўна, кажучы пра сваю малую радзіму.

У Беліцы яна стварыла сям’ю, нарадзіла і выхавала двух дзяцей. І ўвесь час самааддана служыла медыцыне. “Невядома яшчэ, ці была б тая самааддача, калі б не падтрымка сям’і, – з усмешкай заўважае Люцыя Качан. – Быў час, калі ездзіла на працу за 9 км, і дзеці раслі, лічы, на руках мужа”. І тым не менш менавіта мама была ўзорам і прыкладам у сваёй сям’і. Дачка Люцыі Сцяпанаўны пайшла па яе слядах, стала ўрачом, праўда, другой спецыялізацыі, жаночай, але працуе таксама на Лідчыне.

Люцыя Сцяпанаўна ўспамінае свае першыя практычныя ўрокі ў бальніцы. І як было страшна (баялася нашкодзіць), і як хацелася ўсё пра ўсё ведаць.

– У мяне былі добрыя настаўнікі, і я не саромелася пытацца, – дзеліцца ўрач.

А сёня яе вопыт – бясцэнны для маладзейшых калег. Галоўны ўрач Беліцкай бальніцы Аляксандр Даніловіч не тоіць: “З вялікім задавальненнем назіраю за Люцыяй Сцяпанаўнай. Вучуся яе падыходам і метадам. Добра, калі побач ёсць такі ўрач...” Дарэчы, некалькі год таму Люцыя Сцяпанаўна вырашыла заслужана адпачываць, але Аляксандр Аляксандравіч угаварыў вярнуцца, хаця б на паўстаўкі.

Хаця аб узросце жанчыны звычайна не гавораць, але для Люцыі Сцяпанаўны Качан зробім выключэнне – з нагоды яе сёлетняга юбілею, 70-гадовага, каб сказаць, што ён – упрыгажэнне мудрасці, дабрыні і душэўнасці чалавека і доктара, крокаў якога па калідоры Беліцкай бальніцы з нецярпеннем і радасцю чакае не толькі Ірына Дайлідка, але і ўсе без выключэння пацыенты.

Добавить комментарий


Защитный код
Обновить

 

Наши блоги: 

Из личного блокнота

petrul
Блог Людмилы Петрулевич

Открытый микрофон

pin
Блог Жанны Пиневской

Строчки без точки

Русилевич
Блог Виктории Русилевич

Между делом

kudr
Блог Татьяны Кудряшовой

Житейский перекресток

Каральчук
Блог Татьяны Каральчук