На Лідчыне ідзе адпраўка навабранцаў да месца службы

01 Ноября 2023 902

У першы дзень восеньскіх адправак у армію пайшлі 26 лідскіх юнакоў. Усяго ў лістападзе на тэрміновую ваенную службу і службу ў рэзерве адправіцца больш за 200 жыхароў нашага раёна. Яны папоўняць шэрагі сухапутных, пагранічных і ўнутраных войскаў 361-й базы аховы і абслугоўвання (цэнтральных органаў ваеннага кіравання), а таксама вучэбных вайскавых часцей. Ёсць і такія, хто прайшоў жорсткі адбор ў падраздзяленні сіл спецыяльных аперацый Узброеных Сіл Беларусі. Зусім хутка для гэтых нашых землякоў пачнецца новы этап: яны пройдуць курс маладога байца, прымуць прысягу і пачнуць асвойваць новыя для сябе воінскія веды і ўменні.

Дзень прызыўніка – урачыстасць для кожнага юнака

Адпраўкам хлопцаў на службу, як правіла, папярэднічае Дзень прызыўніка. Гэта мерапрыемства прысвечана тым, хто ўжо прызнаны годным да службы ў войску, але пакуль яшчэ для яго не надышоў час адпраўкі ў часць. Для Лідчыны стала добрай традыцыяй праводзіць Дзень прызыўніка ўрачыста. Сёлета ён прайшоў у 116-й шурмавой авіябазе, дзе хлопцы на свае вочы пабачылі салдацкае жыццё, а таксама задалі цікавячыя пытанні прадстаўнікам ваенкамата і кіраўніцтву вайскавой часці. Дарэчы, больш за ўсё рабяты цікавіліся, калі іх будуць пускаць у звальненне і ці дазволена пасля прызыву трымаць пры сабе мабільны тэлефон.

– Тэлефон павінен быць адпаведным – «статутным»: без фотакамеры, магчымасці выхаду ў сетку інтэрнэт, – растлумачыў навабранцам ваеннаслужачы.
Выйсці за межы асабістага камфорту 18-гадовы Валерый Дудзіч не баіцца. Упэўнены: армейская служба яшчэ больш загартуе яго характар. Адзінае, што хвалюе хлопца, – гэта вымушанае расставанне з любай дзяўчынай. Кажа, такія абставіны правераць іх адносіны на трываласць.

– Вельмі рады, што пашанцавала служыць у эліце Узброеных Сіл – паветрана-дэсантных войсках у Брэсце. Мару скокнуць з парашутам і насіць блакітны берэт, – прызнаецца юнак.

Сярод групы 18-гадовых хлопцаў – будучых салдатаў – значна выдзяляецца Уладзіслаў Смольскі. Малады чалавек ужо скончыў вышэйшую навучальную ўстанову і атрымаў прафесію інжынера-энергетыка. Але Радзіма паклікала – і ён без ваганняў пайшоў на тэрміновую службу. Задаволены, што выпала магчымасць служыць паблізу дома – у 116-й штурмавой авіябазе.

– Я жыву ў Паўднёвым гарадку і кожны раз з захапленнем назіраў, як над маім домам уздымаюцца ў паветра самалёты. Прызнацца, з дзяцінства ўяўляў сябе на месцы пілота. На жаль, выбраць гэтую прафесію мне не дазволіла здароўе, але спадзяюся, што служба ў 116-й штурмавой авіябазе дазволіць мне стаць хоць на крок бліжэй да сваёй мары.

Наколькі ўлічваюцца пажаданні хлопцаў да выбару роду войскаў ці месца будучай службы, расказаў ваенны камісар Лідскага раёна Віталь Дакучаеў:

– У гэтых пытаннях імкнёмся максімальна ісці насустрач нашым прызыўнікам. Момант важны, асабліва ў плане якасці нясення будучай службы. Калі ў чалавека ажыццявілася мара ці хоць бы простае жаданне, узрастае і верагоднасць таго, што да сваіх службовых абавязкаў ён будзе ставіцца больш адказна і добрасумленна. Аднак захаваць баланс паміж “хачу” і “трэба” атрымліваецца не заўсёды. І прычын на тое ці не дзясятак: стан здароўя юнака, узровень яго фізічнай падрыхтоўкі, адукацыя, наяўнасць прафесіі, характарыстыкі з месца вучобы ці «крайняга» месца работы і іншае. А часам адзінкавы прывод у міліцыю можа паставіць крыж на мары юнака аб службе ў канкрэтных войсках, – тлумачыць Віталь Аляксандравіч.

Падчас Дня прызыўніка навабранцы атрымалі віншаванні і словы падтрымкі ад ваеннага камісара Лідскага раёна. Віталь Дакучаеў пажадаў прызыўнікам сапраўднай службы, якая дазваляе выявіць свае магчымасці і мяняе людзей да лепшага. Хлопцы набудуць верных сяброў, асвояць складаную тэхніку і зброю. І як бы ні склаўся іх лёс у будучым, яны змогуць абараніць не толькі Радзіму, але і сваю сям’ю. Віталь Аляксандравіч даў юнакам параду часцей пісаць бацькам, звяртацца да іх і ў ваенкамат па складаных пытаннях і вярнуцца дамоў узмужнелымі.