Адно шчасце на дваіх. Сям’я Мацюк з Лідскага раёна днямі адзначыла дыяментавае вяселле

01 Марта 2021 1699

Чым большы юбілей, тым ён каштоўнейшы. Кожная такая ўрачыстасць – гэта цаглінка ў муры сямейнага замка, яшчэ адна гарантыя трываласці будынка, які называецца домам і сям'ёй. Марыя Іосіфаўна і Іван Афанасьевіч Мацюк з вёскі Малышы Ходараўскага сельсавета днямі адзначылі дыяментавае вяселле. Нягледзячы на ўсе складанасці, якія сустракаліся на іх жыццёвым шляху, юбіляры змаглі захаваць свае адносіны на працягу шасцідзесяці гадоў.

Калі ўваходзіш у дом сельскіх жыхароў, разумееш: тут жыве шчаслівая сям'я. На такія думкі, магчыма, наводзяць спакойная ўсмешка гаспадыні, утульнасць дома і шмат сямейных фотаздымкаў, якімі ўпрыгожаны сцены і мэбля ў пакоях. Муж і жонка ставяцца адно да аднаго з павагай. З першага позірку бачна, што быць разам для іх вялікае шчасце.

– Прыгожага, статнага хлопца адразу заўважыла, – усміхаючыся, успамінае Марыя Іосіфаўна. – Іван прыходзіў да нас у вёску на вячоркі. Па той прычыне, што моладзі на сяле ў тыя часы асабліва няма было дзе сустракацца, мясцовым цэнтрам культуры быў адзін з вясковых дамоў. Там, на танцах, нашы позіркі і сустрэліся ўпершыню. Заляцанні былі даволі простымі, часу на іх не было. А распісаліся мы 18 лютага 1961 года. Тады якраз быў пост, таму паставілі подпісы пры сведках і паехалі дадому, а ўжо 23 красавіка згулялі сапраўднае вяселле. Да ўрачыстасці рыхтаваліся старанна. Звычайна ў нас у навакольных вёсках жаніх з сябрамі прыязджаў да нявесты на вазах, запрэжаных коньмі. А нам калгас “Сцяг Саветаў”, дзе працавалі паляводамі, выпісаў грузавую машыну (тое ж самае, што калі б сёння па маладых прыехаў лімузін). Імчалі ў царкву з ветрыкам, перад Богам далі адно аднаму клятвы, а потым ужо ў доме, у асяроддзі гасцей, гулялі вяселле. Гулялі ўсю ноч: спявалі песні, танцавалі. Раней вяселлі па тры дні спраўлялі. А бывала, і даўжэй...

Шэсцьдзясят гадоў ідуць Марыя Іосіфаўна і Іван Афанасьевіч разам, з'яўляючыся яркім прыкладам для сваіх дзяцей, унукаў і праўнукаў. Яны яшчэ памятаюць, як маладыя сэрцы перапаўняла моцнае і гарачае пачуццё кахання. З гадамі да яго дадаліся павага, дабрыня, разуменне. Злучыўшы свае лёсы, муж і жонка ўзялі на сябе немалы груз сямейных клопатаў, надзей і радасцей. А самае галоўнае – агеньчык, які калісьці ўспыхнуў у сэрцах, пранеслі праз гады. Таму і глядзяць адно на аднаго так, як быццам ім зноў усяго крыху за дваццаць.

– Бывала, і сварыліся, без гэтага не пражыць, – кажуць брыльянтавыя “маладыя”. – Пасварымся ды памірымся. У сямейным жыцці важна навучыцца ўступаць, ва ўсім дапамагаць адно аднаму. Шмат гадоў аддалі мясцоваму калгасу. Дзе толькі не давялося працаваць: і на ферме, і на таку, і ў полі! Дома трымалі вялікую гаспадарку: каня, дзвюх кароў, свіней, птушак. Клопатаў было шмат, ды і дзяцей трэба было падымаць. Але жыццёвыя цяжкасці толькі загартавалі нас.

Муж і жонка ўпэўненыя: пражыць разам шчаслівае і доўгае жыццё – велізарнае шчасце і вялікая праца. Галоўнае – паважаць адно аднаго, любіць, уступаць і шукаць згоды ў цяжкіх сітуацыях. Прытрымліваючыся іх прыкладу і мудрых парад, навучыліся пераадольваць цяжкасці і іх дзеці. Як і бацькі, яны беражліва захоўваюць свае сямейныя традыцыі. І хоць яны даўно жывуць у іншых гарадах, імкнуцца часцей прыязджаць на сваю малую радзіму – у вёску Малышы. Не забываюць дзядулю з бабуляй і ўнукі. Іх чацвёра, ёсць двое праўнукаў.

– Вельмі цяжка апісаць, якія намаганні прыклалі бацькі, каб вырасціць нас, паставіць на ногі, – заўважыў сын Мікалай. – Тата і мама – самае каштоўнае, самае дарагое і роднае, што ёсць у жыцці. Гэта людзі, якія падарылі мне жыццё, якіх я цаню, паважаю, берагу. Іх саюз – прыклад прыстойнасці, клапатлівасці, уважлівасці. Яны лепшыя дарадчыкі і сябры. У бацькоў мы вучыліся цярпенню і працавітасці. Нездарма кажуць, што падтрымка бацькоў – наша ўпэўненасць у заўтрашнім дні, а іх любоў – нашы крылы за спінай. Як бы ні склалася жыццё, тыя шчаслівыя гады, якія яны нам падарылі, заўсёды будуць крыніцай аптымізму, веры ў сябе і навакольных людзей.

І сапраўды, сучаснай моладзі варта павучыцца прамудрасцям сумеснага жыцця, карыстацца парадамі нашых герояў, зразумець, як захаваць сямейную ідылію на працягу доўгіх гадоў. Увогуле, сакрэты доўгага сямейнага жыцця простыя і зразумелыя кожнаму: узаемаразуменне, спагадлівасць, паважлівае стаўленне адно да аднаго, уменне дараваць і не трымаць зла на блізкага чалавека. Марыя Іосіфаўна і Іван Афанасьевіч любяць жыццё, радуюцца кожнаму новаму дню, аберагаюць сямейны ачаг на працягу шасцідзесяці гадоў. Няхай і далей у іх доме пануюць мір і згода.