Пн09252017

Адзіны ў вобласці гурток радыёэлектронікі існуе на базе Лідскага раённага цэнтра тэхнічнай творчасці

кружокАдзіны на Лідчыне і нават у вобласці гурток радыёэлектронікі існуе на базе Лідскага раённага цэнтра тэхнічнай творчасці не першы год: старонкі яго гісторыі бяруць адлік з 90-х гадоў ужо мінулага стагоддзя. І трэба адзначыць, што з кожным годам праца, якая вядзецца на базе ўстановы, дае свой важкі плён. Учора невялікае, а сёння ўжо сур’ёзнае аб’яднанне аматараў схем, узмацняльнікаў, радыёпрыёмнікаў на слыху. І гэта заслуга, безумоўна, чалавека, які шмат гадоў прывіваў дзецям любоў да фізікі, – былога педагога сярэдняй школы №16, педагога дадатковай адукацыі цэнтра тэхнічнай творчасці Вяслава Ярмака.

– Гурток радыёэлектронікі ў маім жыцці з’явіўся яшчэ з тых часоў, калі працаваў настаўнікам фізікі ў школе, – дзеліцца ўспамінамі мой суразмоўца. – Некаторыя дзеці вельмі цікавіліся прадметам, разумелі яго. Акрамя лабараторыі, часта збіраліся ў класным пакоі, на школьнай дошцы малявалі схемы, знаёміліся з параметрамі і характарыстыкамі радыёэлементаў, уносілі змены, часта спрачаліся. Усім было цікава. І вось з гэтага часу і бярэ пачатак, калі можна так сказаць, сумесная навуковая дзейнасць. З цягам часу на базе школы пачалі працаваць гурткі ад раённага цэнтра тэхнічнай творчасці. Цяпер, акрамя вучняў СШ №16, нас наведваюць юныя тэхнікі і з іншых устаноў адукацыі горада, каледжаў, ліцэя.

Асаблівы гонар і педагогу, і ўдзельнікам гуртка, безумоўна, прыносяць іх перамогі. Будучыя фізікі прымаюць удзел у спаборніцтвах рознага ўзроўню. Так, у мінулым годзе васьмікласнік СШ №16 Антон Лысенка з праектам “Устройства для дэмантажу і пайкі SMD-дэталей на мікракантролеры” заняў першае ў вобласці і трэцяе месца ў рэспубліканскім конкурсе навукова-тэхнічнай творчасці навучэнскай моладзі «ТэхнаІнтэлект”, які праходзіў на базе БНТУ.

– Каля сарака маіх вучняў пасля заканчэння школы так або інакш звязалі жыццё з фізікай, – кажа Вяслаў Часлававіч. – Папярэднік Антона, Дзмітрый Сакалоўскі, – студэнт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі. Будучы маім падапечным, ён змайстраваў зварачны апарат інвертарнага тыпу з цудоўнымі тэхнічнымі характарыстыкамі. І цяпер хлопец не бачыць будучае без фізікі, а яго навуковыя вопыты, а таксама напрацоўкі здзіўляюць выкладчыкаў адной з вышэйшых устаноў адукацыі краіны.

– Ці можна сёння гаварыць аб тым, што сучасная моладзь ахвотна ідзе ў навуку? – пытаюся ў героя артыкула.

– Тут як сказаць: ёсць дзеці, безумоўна, вельмі разумныя, якія яшчэ не ведаюць, куды падацца, – адказвае педагог. – А ёсць – сапраўдныя аматары (такіх, на жаль, меншасць) і дзеці, якім проста цікава нешта збіраць, канструяваць – так праводзіць вольны час.

Па словах Вяслава Ярмака, такія секцыі, як радыёэлектроніка, сёння маюць права на існаванне. Па-першае, у час вялікіх тэхналогій за навукай людзі бачаць будучае. А па-другое, яшчэ ніхто ніводнага разу не адмаўляўся ад сяброўскіх зносін. Пасля заняткаў дзеці з ахвотай наведваюць гурток, дзе не толькі займаюцца любімай справай, але і адпачываюць пасля працоўнага дня ў школьным калектыве.

Добавить комментарий


Защитный код
Обновить

 

Наши блоги: 

Из личного блокнота

petrul
Блог Людмилы Петрулевич

Открытый микрофон

pin
Блог Жанны Пиневской

Строчки без точки

rus
Блог Виктории Русилевич

Между делом

kudr
Блог Татьяны Кудряшовой

Житейский перекресток

Каральчук
Блог Татьяны Каральчук